Het verhaal van de mensen uit de vallei van de kleine heuvels

In de vallei van de kleine heuvels woonden mensen die ervan overtuigd waren dat ze zich op het hoogste punt van de wereld bevonden.

Om hen heen rezen glooiende heuvels. Ze waren overal zichtbaar. Sommige leken hoger dan andere. Maar ze eindigden allemaal onder de horizon.

Niemand had ze ooit beklommen. Het leek niet nodig. Want vanuit de vallei zag alles er compleet uit.

Dus begonnen de mensen te praten. Ze stonden bij elkaar, keken naar de heuvels en vroegen zich af welke de hoogste was.

Iedereen sprak zijn oordeel uit. Sommigen verwezen naar hun ervaring. Anderen verwezen naar hun gevoel. Weer anderen verwezen naar wat aannemelijk klonk.

Uiteindelijk stemden ze.

En ze besloten samen: "Onze heuvels zijn de top van de wereld."

Deze zekerheid was niet het resultaat van metingen. Niet uit berekening. Maar uit consensus.

Het kwam voort uit buikgevoel en meerderheid. En dat was precies waar de stabiliteit lag.

Want een gedeelde aanname voelt niet als een aanname. Het voelt als waarheid.

Vanaf dat moment werden beslissingen op deze basis genomen. Er werden paden uitgestippeld. Middelen werden toegewezen. Richting bepaald.

Niet gebaseerd op wat eigenlijk het hoogste punt was. Maar op basis van wat voor iedereen het meest aannemelijk voelde.

En zo leefden ze aan de voet van de kleine heuvels - ervan overtuigd dat ze aan de top stonden.

Niet omdat het geverifieerd was. Maar omdat ze het er samen over eens waren geworden.

Slotwoord door Sascha Rissel, CEO

Het verhaal van de vallei van de kleine heuvels beschrijft geen fictief probleem. Het beschrijft de realiteit van strategische beslissingen.

In bedrijven, instellingen en de publieke sector zijn veel beslissingen niet gebaseerd op volledige kennis van de beslissingsruimte, maar op ervaring, plausibiliteit en consensus. Deze mechanismen zijn menselijk. Ze zijn efficiënt. En ze zijn voldoende - zolang de beslissingsruimte klein is.

Maar zodra beslissingen deel gaan uitmaken van een combinatorisch systeem, verandert de structuur fundamenteel. Wat aannemelijk lijkt, is dan niet noodzakelijk optimaal. Wat goed aanvoelt is dan slechts het beste binnen de zichtbare sectie - niet binnen de werkelijke totale ruimte.

Het doorslaggevende verschil ligt niet in de kwaliteit van de betrokken mensen, maar in de volledigheid van de besluitvormingsbasis. Zonder de mogelijkheid om de volledige beslissingsruimte systematisch te analyseren, blijft elke beslissing een benadering.

Pas als de volledige ruimte zichtbaar wordt, ontstaat een nieuwe vorm van zekerheid: niet door overeenstemming, maar door structuur. Niet door overtuiging, maar door berekening.

Het globale optimum is geen kwestie van perspectief. Het is een eigenschap van de beslissingsruimte zelf.

Het is onze taak om deze ruimte zichtbaar te maken.

Sascha Rissel
CEO, mAInthink GmbH