Goldman Sachs AI Disruptive Technology Symposium 2026 in Londen – Waarom besluitvormingsoptimalisatie een concurrentievoordeel wordt

Op uitnodiging van Goldman Sachs in Londen kreeg ik de kans om deel te nemen aan het Goldman Sachs Disruptive Technology Symposium 2026. Uit talrijke gesprekken met investeerders, technologiebedrijven en besluitvormers uit verschillende sectoren kwam een duidelijke gemeenschappelijke noemer naar voren: niet ‘meer projecten’ zijn bepalend voor groei, maar de wiskundig optimale selectie, volgorde en combinatie van investeringsprojecten.

Waarom StratePlan thuishoort in de context van disruptieve technologieën

De uitnodiging voor het Goldman Sachs Disruptive Technology Symposium onderstreept voor ons een cruciaal punt: disruptie ontstaat niet alleen door nieuwe AI-modellen of nieuwe technologieën – maar ook door de manier waarop bedrijven beslissingen nemen.

Dit is precies waar StratePlan inspeelt. De wiskundige optimalisatie van CAPEX-beslissingen verandert een proces dat in veel bedrijven tot op de dag van vandaag sterk wordt gekenmerkt door afzonderlijke beoordelingen, prioriteitenlijsten, begrotingsrondes en herhaalde herberekeningen.

In plaats van afzonderlijke investeringen één voor één te beoordelen, beschouwt StratePlan de volledige CAPEX-lijst als een wiskundig beslissingsprobleem en berekent het welke combinatie van investeringen binnen de reële beperkingen van het bedrijf de hoogste totale waarde oplevert.

Dat deze aanpak wordt besproken in het kader van een symposium over disruptieve technologieën, laat zien hoe sterk de focus verschuift: van AI als analyse-instrument naar AI en wiskundige optimalisatie als basis voor betere bedrijfsbeslissingen.

Een terugkerend thema in veel gesprekken

Het viel vooral op hoe vaak een structureel probleem werd bevestigd: bedrijven denken allang niet meer alleen in kortetermijnbegrotingen, maar in planningen voor 3, 4, 5 of 10 jaar. Juist hierdoor ontstaat een fundamentele uitdaging: er is niet „dé“ afzonderlijke investeringsbeslissing, maar tegelijkertijd tientallen tot honderden mogelijke projecten – binnen budget-, capaciteits-, risico- en strategische beperkingen.

De cruciale vraag is daarom niet langer: is project A goed? Maar: welke combinatie van alle mogelijke projecten levert onder realistische randvoorwaarden de maximale ROI op?

Precies hier begint wiskundige optimalisatie.

Want naarmate het aantal projecten, tijdsperioden en randvoorwaarden toeneemt, stijgt het aantal mogelijke beslissingscombinaties namelijk enorm. Wat in kleine portefeuilles nog beheersbaar lijkt door ervaring, Excel-modellen of klassieke prioriteringsmethoden, ontwikkelt zich al snel tot een combinatorisch beslissingsprobleem.

Dr. Georg Schlesinger, wiskundige en lid van het Schrödinger-instituut van de Universiteit van Wenen, vat het belang van deze aanpak in verband met StratePlan als volgt samen:

„StratePlan richt zich op een wiskundig zeer boeiend onderwerp: naarmate het aantal investeringsmogelijkheden en randvoorwaarden toeneemt, groeit de complexiteit zeer snel. Wiskundige optimalisatie maakt deze complexiteit beheersbaar en maakt het mogelijk om uit een groot aantal mogelijke combinaties systematisch betere beslissingen af te leiden.“

Dr. Georg Schlesinger
Wiskundige en lid van het Schrödinger-instituut, Universiteit van Wenen

Juist daarin ligt naar mijn mening een van de centrale veranderingen voor bedrijfssturing: complexiteit hoeft niet te worden verminderd om beslissingen te kunnen nemen. Ze kan wiskundig beheersbaar worden gemaakt.

StratePlan speelt precies hierop in. In plaats van projecten louter afzonderlijk te beoordelen en vervolgens op prioriteit te rangschikken, wordt de investeringsportefeuille beschouwd als een samenhangend wiskundig beslissingsprobleem.

Het effect begint bij het uitgangspunt: het globale optimum

Wie zijn investeringslandschap als een totaal systeem beschouwt en daaruit de optimale uitgangspositie van de portefeuille berekent, begint niet vanuit een willekeurige of historisch gegroeide prioritering, maar vanuit een wiskundig geoptimaliseerde portefeuille.

Deze uitgangspositie verandert de strategische sturing fundamenteel, omdat elke verdere beslissing voortbouwt op een reeds geoptimaliseerde portefeuille.

Het verschil is aanzienlijk: bij klassieke investeringsbeslissingen wordt vaak gekeken welke projecten afzonderlijk aantrekkelijk lijken. Wiskundige optimalisatie vraagt daarentegen welke combinatie van alle beschikbare projecten onder de gegeven beperkingen de hoogste totale waarde oplevert.

De optimalisatiecyclus over meerdere jaren

Dit effect komt vooral sterk tot uiting bij meerjarige planningshorizons. Door een jaarlijkse heroptimalisatie van de projectportefeuille ontstaat een continue strategische cyclus:

1. Alle investeringsprojecten worden gezamenlijk als portefeuille gemodelleerd.
2. De wiskundig meest waardevolle combinatie wordt uitgevoerd.
3. Niet-vastgelegde liquiditeit blijft behouden en wordt overgedragen naar het volgende boekjaar.
4. Nieuwe projecten, gewijzigde randvoorwaarden en extra beschikbaar budget worden meegenomen in de volgende berekening.
5. De totale portefeuille wordt opnieuw wiskundig geoptimaliseerd.

Zo ontstaat in de loop van de tijd een systeem van continue portefeuilleoptimalisatie. Kapitaal, impact en strategische duidelijkheid versterken elkaar.

Over een periode van 3, 4, 5 of 10 jaar ontstaat hierdoor een cyclus van optimalisatie, begrotingsgroei en strategische impact – en daarmee een structureel concurrentievoordeel.

Belangrijk: projecten verdwijnen niet – ze worden beter gepositioneerd

Een punt dat in veel gesprekken werd bevestigd: in een geoptimaliseerd investeringssysteem worden projecten niet per se „afgewezen“.

Ze kunnen opnieuw worden geprioriteerd, uitgesteld of strategisch beter worden gepositioneerd, zodat ze op het optimale moment en onder de juiste randvoorwaarden de grootst mogelijke bijdrage leveren aan de totale portefeuille.

Dat verandert ook de discussie binnen het management en in de bestuurskamer: afzonderlijke projecten concurreren niet langer geïsoleerd met elkaar. In plaats daarvan wordt transparant welke combinatie op welk moment de hoogste bedrijfswaarde oplevert.

Van de bestaande CAPEX-lijst naar de optimale investeringsportefeuille

Voor deze optimalisatie is geen nieuwe dataomgeving nodig. Het uitgangspunt voor StratePlan is de bestaande CAPEX-lijst van de onderneming.

De daarin opgenomen investeringsprojecten worden samen met hun relevante parameters – bijvoorbeeld investeringsvolume, verwacht rendement, looptijd, prioriteiten en afhankelijkheden – en de bedrijfsspecifieke beperkingen omgezet in een wiskundig optimalisatiemodel.

De cruciale vraag is dan niet langer:

Welk afzonderlijk CAPEX-project is het beste?

Maar:

Welke combinatie van de bestaande CAPEX-projecten levert, binnen de gegeven budgetten, termijnen en beperkingen, de hoogste totale waarde op?

StratePlan maakt de achterliggende combinatorische complexiteit wiskundig beheersbaar en berekent op basis van de bestaande investeringsprojecten de portefeuille met de hoogste waarde.

Hierdoor verschuift de focus van de geïsoleerde beoordeling van afzonderlijke projecten naar de optimalisatie van de gehele CAPEX-portefeuille.

Dat is cruciaal: een bedrijf kan over zeer goede afzonderlijke projecten beschikken en toch kapitaal inefficiënt toewijzen als het totale effect van hun combinatie niet in aanmerking wordt genomen.

Precies daarin ligt de kracht van StratePlan: bedrijven hoeven hun investeringsplanning niet opnieuw uit te vinden. Wij optimaliseren wat er al is.

Conclusie: de kwaliteit van beslissingen wordt een concurrentievoordeel

Het Goldman Sachs Disruptive Technology Symposium heeft mij nogmaals duidelijk gemaakt dat het doorslaggevende concurrentievoordeel van de komende jaren niet alleen voortkomt uit nieuwe technologieën, maar uit systematisch betere beslissingen bij de kapitaalallocatie.

Hoe complexer bedrijven, investeringsprogramma’s en strategische afhankelijkheden worden, hoe belangrijker het wordt om deze complexiteit niet alleen te begrijpen, maar ook wiskundig te beheersen.

Wie zijn investeringsportefeuilles wiskundig optimaliseert, maximaliseert niet alleen de waarde van afzonderlijke projecten, maar optimaliseert ook de toewijzing van kapitaal over de gehele onderneming en over meerdere jaren heen.

„Elke onderneming heeft recht op maximale winst.“

Hiermee wordt niet kortetermijnwinstmaximalisatie bedoeld, maar het best mogelijke gebruik van kapitaal, middelen en tijd – gebaseerd op een beslissingslogica die recht doet aan het werkelijke combinatorische karakter van investeringen.

Complexiteit is daarbij niet het probleem. De cruciale vraag is of we over de wiskunde beschikken om deze beheersbaar te maken.