Optymalizacja wydatków rządowych dzięki sztucznej inteligencji

Dlaczego rządy nie upadają z powodu braku pieniędzy - ale z powodu logiki podejmowania decyzji

Presja na budżety publiczne rośnie dramatycznie w niemal wszystkich krajach uprzemysłowionych. Ochrona klimatu, infrastruktura, obronność, edukacja, demografia, cyfryzacja - wszystko jest ważne, wszystko jest pilne, wszystko konkuruje o ten sam budżet.

Kluczowym wąskim gardłem nie są jednak dostępne pieniądze. Wąskim gardłem jest sposób , w jaki podejmowane są decyzje rządowe.

Strukturalny problem budżetów państwowych

Budżety państwowe są dziś zarządzane zgodnie z zasadą, która pochodzi z czasów, gdy systemami można było zarządzać:

• Poszczególne projekty są oceniane w izolacji
• Departamenty optymalizują swoje działania
• Priorytety polityczne przeważają nad efektami matematycznymi
• Synergie pozostają niewidoczne
• Koszty alternatywne są ignorowane

Rezultat:
Miliardy są prawidłowo rozdzielane - ale nieprawidłowo łączone.

W rzeczywistości projekty konkurują nie tylko o pieniądze. Konkurują one o wpływ w ramach całego systemu.

Dlaczego klasyczna logika budżetowa zawodzi

Nowoczesne państwo nie zarządza 10 czy 20 projektami. Zarządza setkami lub tysiącami projektów jednocześnie.

Nawet przy 50 projektach
²⁵⁰ ≈ 1.125.899.906.842.624
możliwych kombinacji tego, jak można je połączyć.

Żadne ministerstwo, żaden komitet, żaden trybunał rewidentów nie może objąć tej przestrzeni decyzyjnej.

Zamiast tego jest ona uproszczona:

• zgodnie z liniami politycznymi
• zgodnie z logiką departamentalną
• zgodnie z historycznymi budżetami
• zgodnie z uwagą mediów

To nie jest system kontroli. Jest to system heurystyczny.

Prawdziwy czynnik kosztów: niewidoczne alternatywy

Każdego euro, które wpływa do projektu A, brakuje w B, C, D lub lepszej kombinacji ich wszystkich.

Te stłumione alternatywy są największym niewidocznym blokiem kosztów budżetów państwowych.

Nie:

"Jak drogi jest ten projekt?"

ale:

"Co tracimy wybierając tę kombinację?"

Na to pytanie praktycznie nigdy nie udziela się dziś systematycznych odpowiedzi.

Nowoczesne zarządzanie to problem optymalizacji

Państwo nie jest księgowym. Jest menedżerem portfela z mandatem społecznym.

Każdy projekt ma

• Koszty
• Ryzyko
• Efekty
• Interakcje
• Efekty uboczne
• Profile czasowe

Parametry te nie mają efektu liniowego.

Więcej pieniędzy nie generuje proporcjonalnie większego efektu. Odpowiednia kombinacja generuje wykładniczo większy wpływ.

Co tak naprawdę oznacza "optymalizacja wydatków"

Optymalizacja nie oznacza:

"wydawać mniej"

ale:

"Osiągnij większy wpływ społeczny przy tym samym budżecie"

Oznacza to:

• Infrastruktura + mieszkalnictwo ≠ oddzielne efekty
• Edukacja + polityka społeczna ≠ efekty addytywne
• Cyfryzacja + administracja ≠ oddzielne efekty

Efekt pojawia się w portfelu.

Dlaczego StratePlan tworzy tutaj nową kategorię?

Właśnie w tym miejscu wkracza StratePlan.

StratePlan nie oblicza poszczególnych projektów. Oblicza całą przestrzeń decyzyjną portfela rządowego.

Matematycznie oznacza to

• Miliardy do bilionów możliwych kombinacji projektów
• ocenianych jednocześnie
• w ramach rzeczywistego budżetu, ryzyka i ograniczeń wpływu
• z matematycznie zoptymalizowanym wyborem kombinacji o maksymalnym ogólnym wpływie

To nie jest symulacja. To globalna optymalizacja portfela.

Wpływ na budżety publiczne

Rzeczywiste portfele rządowe zazwyczaj generują

• 20-60% większy wpływ
• przy tym samym budżecie
• bez nowych podatków
• bez nowego zadłużenia
• bez zmiany większości politycznej

Po prostu podejmując lepsze decyzje.

Wnioski

Problemy budżetowe państwa nie są problemami finansowymi. To problemy decyzyjne.

Ci, którzy nadal próbują kontrolować miliardy za pomocą Excela, komitetów i logiki departamentalnej, nieuchronnie pozostaną nieoptymalni - bez względu na to, jak kompetentni są zaangażowani.

Przyszłością kontroli państwowej jest inteligencja decyzyjna.

A ci, którzy ją opanują, nie będą rządzić trudniej. Ale mądrzej.